MİNİL DÖNGÜ 2
YAPILANDIRMACI YAKLAŞIMIN TEMEL ÖZELLİKLERİ
Öğretme değil öğrenme ön plandadır.
Çocukların özerkliği ve girişimciliği cesaretlendirilir.
Çocuklarda öğrenme isteği ve amacı yaratmak önemlidir.
Çocuklar bilgiyi sorgulamalıdır.
Öğrenmede yaşantı önemli yer tutar.
Çocukların doğal merakı desteklenmelidir.
Öğrenme çocukların zihinsel modeli üzerine kurulur.
Antrenör çocukların sadece Ne öğrendiği ile değil, Nasıl öğrendiği ile ilgilenmelidir.
Öğrenmenin içinde oluşturduğu bağlam önemlidir.
Öğrenmede tahmin etme, yaratma ve analiz önemli yer tutar.
Isınma
20’ 3 Renk Pas Oyunu
Rakipten uzaklaşma Nasıl ? Ne zaman ? Niçin ?
Rakibi hareket ettirmek Nasıl ? Ne zaman ? Niçin ?
En az temasla topu aktar
En az temasla topu alana yuvarlama
Kontrol sonrası adımlama yok
Topun arkadaşına yuvarlanmasını nasıl değerlendiriyorsun?
Buluşma ve buluşturmayı zihninde canlandırabiliyormuyuz?
Savunulması zor olan alan bizim için ne anlam ifade ediyor?
En az temasla topun kullanılabilir hale getirilmesi
Yapılandırma
Antrenörün / Koçun
* Bireyin ( Antrenörün - koçun ) kendisi için oluşturduğu yapıları bir başkasına aktarması olanaksızdır. Antrenörün - koçun kendi zihnindeki bilgi, kavram ya da düşünceleri oyuncuların zihnine aktaramaz. Bunu yapmaya çalışsa bile, antrenörün anlattıkları oyuncular tarafından aynen alınmaz. Anlatılanlar oyuncular tarafından yorumlanır ve dönüştürülür. Antrenörlerin aktarmaya çalıştıklarının, oyuncular tarafından onların aktardığı, anlattığı şekliyle öğrenilememesinin nedeni budur.
* Antrenörün yapması gereken oyuncular ile form pratiği arasında aracılık etmek, oyuncunun bilgiyi yapılandırma sürecini yanlış yönelmeleri önleyerek kolaylaştırmaktır.
* Öğrenenler kendi bilgilerini kendileri yapılandırdığına göre form pratiği konusunda ön bilgi sahibidirler.
* Çocuklar yeni bir egzersizi öğrenirken, form pratiğine dökerken ürettikleri en ilgisiz sorular ve düşünceler bile o anda oyuncular için çok anlamlı olabilir. Böyle bir durumda çocuğun eleştirilmesi ya da reddedilmesi onun öğrenmesini güçleştirecek hatta olanaksızlaştıracaktır. Çocuğun form pratiğinde yardıma ve anlayışa ihtiyacı vardır. YAPILMASI GEREKEN O YANLIŞ ANLAMALARI ÇIKARMA NEDENLERİNİ ANLAMAYA ÇALIŞMAKTIR.
* Antrenör çocukları dinlemeli, zihninden geçenleri keşfetmeli ve çocuğun - gencin kavramsal yapılarına uygun çözümler üretmelidir. Antrenörün yanlış anlama dedikleri, öğrenenlere göre çok anlamlı doğrular olabilir.
* Form pratiği ile ilgili problemlerin, yanlış anlamaların yanlış olduğunu ya da doğrusunu söylemek yetmez. Çocukların kendi yapılarının farkınavarması ve yanlışın nedenlerini görmesi sağlanmalı ve sonunda uygulamalarla oyuncular inandırılmalıdır. Yapılandırmacılık geleneksel öğretimdeki empoze etme eğilimini reddeder. Form pratiğinde çocuklar antrenörün yapılandırdıklarına ulaşmak yerine kendi yapılarını oluşturur. Form pratiğinde gerçek durumlara gerçek nesnelere mümkün olduğu kadar çok yer verilir. Form pratiğinde antrenör kontrol edici, empoze edici, doğruları sunucu değil kolaylaştırıcı bir tavır sergiler. Yanlışlar çocukları tanıma fırsatı olarak görülür nedenleri keşfedilerek düzeltilmesi için fırsatlar yaratılır.
* Yanlış bile olsa öğrencilerin düşüncelerini söylemesi özendirilir.
* Form pratiği ( Planlar) esnek ve seçeneklidir.
* Yapılandırmacılık çocukların nasıl öğrendiğini açıklar, öğretimin nasıl yapılacağını açıklamaz.
* Oyuncuların özdenetimi özendirilir.
* Doğruyu temsil eden bilgi değil yaşayabilir bilgi ve uygulamaları yapılandırma biçimleri üzerinde durulmalıdır.
Aktif Öğrenme - Prof. Dr. Kamile Ün Açıkgöz
® - E-Akademisyen ™
